Nota o Drodze Neokatechumenalnej

na spotkanie Rady Zrzeszeń Katolickich Archidiecezji Warszawskiej w dniu 29.10.2007 r.

 

 

Znaczenie i naturę Drogi Neokatechumenalnej zdefiniował Ojciec Święty Jan Paweł II pisząc w 1990 roku: „Wśród rzeczywistości zrodzonych przez Ducha Świętego w naszych czasach znajdują się Wspólnoty Neokatechumenalne, których skuteczność dla odnowy życia chrześcijańskiego bywała honorowana przez mojego poprzednika Pawła VI jako owoc Soboru...” i …dalej: „Uznaję Drogę Neokatechumenalną za itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych. Życzę zatem, by Bracia w Biskupstwie doceniali i wspomagali – razem ze swymi Prezbiterami – to dzieło dla nowej ewangelizacji, aby ono realizowało się zgodnie z liniami zaproponowanymi przez inicjatorów, w duchu posługi Ordynariuszowi miejsca i w komunii z nim...”

 

Papież Paweł VI w obliczu procesu sekularyzacji, widząc potrzebę ożywiania wiary, mówił w 1974 r.: „Przeżywanie i rozwijanie tego przebudzenia jest tym co nazywacie formą katechumenatu pochrzcielnego, który będzie mógł odnowić w dzisiejszych wspólnotach chrześcijańskich te oznaki dojrzałości i pogłębienia, które w Kościele pierwotnym osiągano w okresie przygotowania do chrztu. Wy czynicie to po chrzcie. „Przed” czy „po” jest – powiedziałbym – rzeczą drugorzędną.”

Jan Paweł II w Adhortacji Catechesi tradendae stwierdził, że wielu chrześcijan w parafiach znajduje się w sytuacji „jakby katechumenów".

 

Powszechnie używa się określenia „Neokatechumenat”, bo Drogę, na której oczywiście nie powtarza się chrztu, zasadniczo proponuje się ludziom, którzy już zostali ochrzczeni, lecz nie posiadają wystarczającej formacji chrześcijańskiej.

 

W 2002 r., po prawie 40. latach istnienia tego doświadczenia, Stolica Apostolska zatwierdziła Statut i - jak to podkreślały prasowe agencje katolickie: „uznała Drogę Neokatechumenalną nie jako stowarzyszenie czy ruch, lecz - szanując i potwierdzając intencję jej inicjatorów - uznała ją za itinerarium (tzn. drogę) wtajemniczenia chrześcijańskiego dla ponownego odkrycia Chrztu, czyli za katechumenat pochrzcielny w służbie diecezjom i parafiom. Jest to gest o wielkiej doniosłości, gdyż dotyczy pierwszego katechumenatu pochrzcielnego uznanego oficjalnie przez Kościół katolicki.”

Wobec procesu sekularyzacji i „destrukturacji” rodzin i społeczeństwa konieczne jest, żeby przed oczyma współczesnego człowieka objawiło się, co to znaczy być chrześcijaninem, kim jest nowy człowiek, który głosi zmartwychwstanie Chrystusa: ”Wiemy, że przeszliśmy ze śmierci do życia, bo miłujemy braci”( 1 J 3,14);”…abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. (…) Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi….” (por. J 13,34-35). Ta miłość, o której mówi Kazanie na Górze, miłość w wymiarze krzyża, miłość nieprzyjaciela, jest owocem wiary, który uobecnia zwycięstwo nad śmiercią, jest owocem, który wtajemniczenie chrześcijańskie chce prowadzić do dojrzewania.

Jako inicjacja chrześcijańska Droga nie może być rozumiana jako zrzeszenie, ruch czy samodzielna instytucja, jest procesem formacyjnym, który pozostaje w służbie .biskupom jako narzędzie i sposób diecezjalnej realizacji wtajemniczenia chrześcijańskiego i stałego wychowania wiary. Ten proces formacyjny pełni rolę służebną w parafiach, by otwierać duszpasterstwo ewangelizowania młodzieży 
i dorosłych, prowadząc ale i przywołując do wiary także oddalonych.

 

Zatem istotą jest otwieranie drogi nawrócenia w parafii, aby stopniowo, etap za etapem, w katechumenacie pochrzcielnym, przeżywanym w małych wspólnotach, utworzonych przez osoby w różnym wieku, o różnej pozycji społecznej, wykształceniu i kulturze, pomagać ludziom doświadczać, co znaczy być chrześcijanami i wzrastać w wierze. Wspólnoty takie powstają dzięki otwartym dla wszystkich katechezom – przepowiadaniu kerygmatu. Katechezy i całe itinerarium neokatechumealne opierają się na „trójnogu”: Słowo Boże – Liturgia - Wspólnota.  Katechezy te przez ok. 2 miesiące głosi na zaproszenie proboszcza ekipa świeckich, zawsze z prezbiterem. W ich trakcie celebruje się Liturgię Pokutną i Liturgię Słowa, podczas której uczestnikom wręcza się Biblię. Katechezy kończą się wyjazdem poza parafię na dwudniową konwiwencję, gdzie uczestnicy m.in. poprzez specjalne katechezy przygotowywani są do przeżywania Liturgii Eucharystii ze zrozumieniem pełni znaków. Na zakończenie, z chętnych osób zostaje zawiązana wspólnota, która potem gromadzi się dwa razy w tygodniu; na Liturgii Słowa i niedzielnej Eucharystii, sprawowanej z reguły w sobotę wieczorem. Katechiści powracają następnie okresowo, zwykle raz w roku, aby prowadzić różne przejścia itinerarium neokatechumenalnego, czuwać, aby przebiegało ono zgodnie 
z charyzmatem przekazanym przez inicjatorów i zatwierdzonym przez Kościół oraz dawać wskazania konieczne do rozwoju poszczególnych faz i etapów .

 

Droga Neokatechumenalna narodziła się w 1964 roku w Madrycie, dziś w 106 krajach, 880 diecezjach, w 5400 parafiach ma ok.18.000 wspólnot. Do Polski dotarła w roku 1975, a do naszej diecezji 30 lat temu - na zaproszenie Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Dziś w całej Polsce liczy ona ok. 1000 wspólnot, a w 56 parafiach Metropolii Warszawskiej jest ok. 220 wspólnot liczących po 30-50 osób, przy czym 2/3 to parafie i wspólnoty Archidiecezji Warszawskiej.

 

Najbardziej widoczne owoce Drogi to: permanentna katechizacja młodzieży i dorosłych, na nowo odbudowane małżeństwa otwarte na kolejne dzieci, przekazywanie wiary następnym pokoleniom, powołania do kapłaństwa i do życia zakonnego, wdzięczność do Kościoła i zapał misyjny, wielu młodych wyprowadzonych z narkomanii i nałogów.

Zobacz zdjęcia z Eucharystii w Niedzielę Palmową

 

Po kilku latach Drogi bracia i siostry we wspólnotach reprezentują wielki potencjał dla przygotowania młodzieży całej parafii do Chrztu, Eucharystii, Bierzmowania, Małżeństwa, do Skrutacji Pisma Świętego, itd. W ciągu 30 lat-tylko w naszej diecezji, m. in.: - około 10.000 osób (oprócz tych, które weszły do wspólnot) słuchało katechez zwiastowania i przyjęło Biblię z rąk Biskupa lub jego delegata, -w każde niedzielne przedpołudnia wszystkie rodziny (bardzo często wielodzietne) celebrują w swych domach liturgię Laudesów ze swoimi dziećmi, przekazując im wiarę, -34 wspólnoty zostały posłane po domach 12 parafii, z misją „po dwóch” głoszenia doświadczanej osobiście miłości Jezusa Chrystusa do grzesznika, objawionej w Jego śmierci i zmartwychwstaniu, -już około 900 osób w 10 parafiach złożyło publiczne wyznanie wiary, -w 52 wspólnotach wybrano 75 ekip katechistów po 5-7 osób, z prezbiterem, większość z nich ewangelizuje w Archidiecezji Warszawskiej i Diecezji Warszawsko-Praskiej,

-trzy małżeństwa katechizują jako wędrowni w diecezjach szczecińskiej, kieleckiej 
i przemyskiej, dwie rodziny wielodzietne są na „misji rodzin” w Anglii i Australii,

-w 8 już parafiach najstarsze wspólnoty we wszystkie dni powszednie Adwentu 
i Wielkiego Postu, przed najwcześniejszą Mszą Św., przed pracą, celebrują, zapraszając całą parafię, śpiewaną w stylu gregoriańskim Jutrznię z czytaniami z Godziny Czytań.

 

Istnienie w Warszawie wielu wspólnot – środowiska niezbędnego do dojrzewania wiary i powołania seminarzystów, umożliwiły w 1990 roku erygowanie przez Ks. Prymasa międzynarodowego Archidiecezjalnego Seminarium Misyjnego Redemptoris Mater (dziś jednego z 71 w świecie). Prezbiterzy tu formowani, (do tej pory zostało wyświęconych 79) są gotowi być posłani gdziekolwiek do nowej, często pierwszej ewangelizacji. Ponadto wiele dziewcząt z Drogi wstąpiło do klasztorów, przeważnie klauzurowych. W tym roku, nazajutrz po spotkaniu Ojca Świętego Benedykta XVI 
z młodzieżą w Loreto, na spotkaniu prowadzonym przez ekipę inicjatorów Drogi, gdzie było m.in. 6 tys. młodych z Polski - na wezwanie Chrystusa „Pójdź za mną” odpowiedziało 2 tysiące chłopców i 1200 dziewcząt z Drogi z wielu krajów.

 

Mówiąc dziś o 30. latach doświadczenia Drogi Neokatechumenalnej w naszych parafiach, nie sposób zakończyć bez wyrażenia wdzięczności Dziewicy Maryi za natchnienie od Niej pochodzące i wyrażone w słowach: „Trzeba tworzyć wspólnoty chrześcijańskie na wzór świętej rodziny z Nazaretu, które żyłyby w pokorze, prostocie i uwielbieniu i w których drugi jest Chrystusem”.

 

POMYSŁ I WYKONANIE AT WORK